مدتی باشد که مفتون و پریشانِ توامعاشق روی تو و افسونِ چشمانِ توامگوهرِ رخشنده ذاتِ مرا نشناختیدادهای ارزان ز کف آن را پریشانِ توامارزشِ جان مرا، جانا ندانستی چراجوهرِ جانم تویی من محو و حیرانِ تواماز صفای باطن و دل واقفم از رازِ عشقدر گلستانِ صفایِ دل غزلخوانِ توامروز و شب در آتشی سوزان بسوزانی مراسوخت دل، پروانه شمعِ شبستانِ توامصابرم بر شاخسارِ عشقِ جان، دارم مکانبلبلِ خوشنغمه باغ و گلستانِ توامبرچسبها: کاروان شعر, غزل شماره ۳۸۴

از فروغِ عشقِ رویت گشته روشن قلب و جانمغیرِ نامِ نامیت نامی نیاید بر زبانمچهرهات تابنده شد در آسمانِ خاطرِ مننور میبخشد رُخِ ماهِ مُنیرت در نهانمتکیه بر تختِ ولایت دادهای، ای رهبرِ دلنور میبخشی به قلب و روح و جان، ای جانِ جانمدر وجودِ مستعد بخشی اثر ای مظهرِ حقمنبعِ فیض و عطائی دلنوازِ دلستانمهر سخن کز دل برآید وصفِ رویت را بگویدمدحِ رخسارِ تو باشد مطلعِ شعرِ روانمصابرم در وادی آوارگی آواره باشمرحمکن بر من که مجنوندل اسیر و ناتوانمبرچسبها: کاروان شعر, غزل شماره ۵۳۹

دخترِ شاهِ ولایت مونسِ جان زینب استیارِ سلطانِ شهیدان مهرِ تابان زینب استصبرِ او ضربالمثل باشد در این عالم بداناسوهای بهر زنان، در مُلکِ ایمان زینب استدر وفاداری نمیباشد نظیرش در جهانگوهرِ مقصود بحرِ عشق و عرفان زینب استپرورش او یافت در دامانِ مهرِ فاطمهآن ولیه، پرتوی از نورِ ایقان زینب استاز پدر بردی شهامت ارث را با شورِ عشقدر جهانِ معرفت، تابان و رخشان زینب استصابرا دستِ توسل زن به دامانِ علیصابره، مظلومه و آرامِ خوبان زینب استبرچسبها: کاروان شعر, غزل شماره ۴۵

سالکی نامش حسینبنحبیبدستِ او باشد به دامانِ طبیبآن طبیبِ معنوی سلطانِ دینجلوه حق نورِ سبحانِ مبینحضرتِ صاحبزمان را دیده استبر سرابِ این جهان خندیده استاز ولیالله خواهد روز و شبوارهد زین مُلکِ پُر رنج و تَعَبشادمان زی آنکه رفت از این جهانجان به جانان داد و روحش شادماناز بلای بیامان او خسته نیستبا خور و خواب و هوس وابسته نیستسیرِ باطن میکند با بالِ جانهر کجا خواهد عیان و هم نهانصابرِ کرمانی از نورِ ولاگشته روشن، نغمهخوان شد خوشنوابرچسبها: کاروان شعر, غزل شماره ۶۹۸